* گفتند:

” نمی خواهیم

نمی خواهیم که بمیریم!”

گفتند

دشمنید!

دشمنید!

خلقان را دشمنید!”

چه ساده

چه به سادگی گفتند و

ایشان را

چه ساده

چه به سادگی

کشتند!

احمد شاملو

……………………………………………………………

شعر فوق مرثیه ای است برای گروه اول افسران حزب توده ایران که پس از کشف سازمان نظامی توده و بدستور مستقیم شاه تیرباران شدند

مانده ام چه زمان میخواهد این اشعار جر خاطراتی تلخ و خاکستری مصداقی نداشته باشد.

یکی داد بزند آقای بازجو

انگشتان کشیده ای که از زندگی بریدید جز به جوهر و پیروزی آغشته نبود

انگشتانی که از پشت پرده ی نفرت شما ،شبیه تفنگ بود

…………………………………………………………..

لینک های مرتبط:

نگذاریم دوستانمان را شهید کنند و ما از آنها قهرمان بسازیم،تا فرصت هست آزادشان کنیم

معشوق جان به بهار آغشته ی منی که موها خیست را خدایان بر سینه ام میریزند ومرا خواب می کنند

یک روزمی که بوی شانه ی تو خواب می بردم

!معشوق جان به بهار آغشته ی منی تو شانه بزن

هنگامه ی منی

من دست های تورا با بوسه هایم تک می زدم

من دست های تورا در چینه دانم مخفی نگاه داشته ام

تو در گلوی من مخفی شدی

صبحانه ی پنهانی منی وقتی که نیستی

من چشمهای تورا هم در چینه دانم مخفی نگه داشته ام

نحرم کنند اگر همه ببینندکه تو نگاه گلوگاه پنهان منی

آواز من از سینه ام که بر می خیزد از چینه دانم قوت میگیرد

می خوانم می خوانم می خوانم تو خواندن منی

…باران که می وزد سوی چشمانم باران که می وزد باران که می وزد،تو شانه بزن!باران که می

یک لحظه خودم را گم می کنم نمی بینمم

اگر تو مرا نبینی من کیستم که ببینم؟من نیستم که ببینم،نمی بینمم

معشوق جان به بهار آغشته ی منی اگر تو مرا نبینی من هم نمی بینمم

آهو که عور روی سینه ی من می افتد آهو که عور آهو که عور آهو که او، او او که آ او او تو شانه بزن!

و بعد شیر آب را می افشاند بر ریش من و عور روی سینه ی من او او می افتد

و شیر می خورد میگوید تو شیر بیشه ی بارانی منی منی و می افتد

افتادنی که مرا می افتد هنگامه ی منی هنگامه ی منی-که مرا می افتد

!آغشته ی منی معشوق جان به بهار آغشته ی منی تو شانه بزن

اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی خوابانمم

می خوانم می خوانم می خوانم اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی خوابانمم می خوانم

خونم را بلند می کنم به گلوگاهم می خوانم خونم را مثل آوازی می خوانم

نحرم کنند اگر همه می بینند که تو نگاه گلوگاه پنهان منی

اگر تو مرا نبینی اگر تو مرا نخوابانی،من هم نمی بینمم من هم نمی خوابانمم

!زانو بزن بر سینه ام! تو شانه بزن

!پاهای تو چون فرق باز کرده از سر زیبایی به درون برگشته بر سینه ام تو شانه بزن زانو

من پشت پاشنه هایت را چون میوه ی دو قلو می بوسم می بوسم

هر پایت را در رختخواب عشق جداگانه می خوابانم بیدار می شوی می خوابانم

ببین!تو مرا ببین تا ته ببین! زیرا اگر تو مرا نبینی من هم نمی بینمم

!با وسعت نگاه برگشته به درون،به درون برگشته ، تا ته ببین! تو شانه بزن

!اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی خوابانمم نمی بینمم اگر تو مرا حالا بیا تو شانه بزن زانو

من هیچ گاه نمی خوابم از هوش می روم

دیروز رفته بودم امروز هم از هوش می روم

افتادنی که مرا می افتد هنگامه ی منی که می افتد معشوق جان به بهار آغشته ی منی،منی،منی که مرا می افتد

و می روم از هوش می منی اگر تو مرا تو شانه بزن زانو! منی از هوش می و

دکتر رضا براهنی

تف به ذات پدر بد ذات 300 تومنی 360 که ما رو آواره کرد . بی ناموس تو این گیر ودار وقت پاییدی؟ به هرحال من که اصولن چیزی نمی نویسم. منتهی اگه نوشتنم اومد فعلن اینجام تا یه دات کام را بندازم. اصولن هر آدمی باید یک دات کام داشته باشه و الا نه روشن فکر است نه با کلاس و نه دات کام. حالا این باشه تا دستم بیاد چی به چیه.

پ.ن:برای عکس گشتم تصویر جوونی های مادر یاهو رو پیدا کنم که نبود
پ.ن2: اسم اینجارو گذاشتم زخم زمین که هم برگرفته از شعرم باشه، هم یه کم با محیط زیستیا آشتی کنم