زخم ِ زمین

شعری که پنجره ندارد

غروب

 مرگ مغزی

و

 این شهر در کما

         – جدال جاده و شاعر-

     این بحث نخ نما

-غروب پله‌ها

  که دانه ، دانه جان می‌دهد

                                    زیرِ

                                           ایوان ِ آفتاب‌گیر ِ لبخند ِ شما

یکی دو گام ستبر

     روی تابوت‌های سیمانی،

                    بر نعشِ اوراد ِ بی‌مایگان؛

                                              -ولی نشد !

                                                               نمی‌شود که بمانی؟

و مرثیه

            ناقوس

                   دیوار

                             ،

                                 میله ها

و رقص تو بر سایه – روشن تردیدِ  این کلاویه‌ها

…

بالا  که می‌روی

                      یک گام ، حتا

                                            نوید باران است

و مانده  از این همه

کوک سپید دلتنگی

      از پست ِاین جاده‌ی سرمست؛

می‌پیچدش به خشم

                 -شاعر-

بر

   بند

     بندِ هر دو دست

و سروها

      تا شده

      آنسو ترک به روی زمین

     یعنی تو نیستی

  و ینک:

        سیل نقطه چین   ….

***

و دنگ

صدا ، گرفتگی  بال بود

یا خنده های قفل

                  –در هر حال-

اینجا

دوساعتی گذشته از هزار و اندی سال

و در هوا

دوباره فقر باغچه

جوهر و انگشت

و مرده شهر

شهربند

شهر مشت،

غریب

تا میان شهر بادا باد

دو باره چند مرد و زن

کلاه جهل، عینک و مداد

دوباره تا همیشه دریدن

و ردی  از انسان

و داغ حقارت

به رمز ما و شما ویشان

…و  این خبر

که در خیابان ِکور ِ بی سرِ این بار رو سیاه ِ بی عابر

گریخته از کافه-مقبره

امروز

 مومیایی  شاعر

…

خرداد نود